چرا آغاز کننده های خوبی هستیم اما پایان دهنده های خوبی نیستیم ؟!

از مشکلات شایع زندگی انسان قرن ما نیمه تمام گذاردن برنامه ها است . در کتابخانه ی بسیاری از ما ده ها کتاب نیمه تمام منتظرهستند تا سر فرصت آنها را به پایان برسانیم . مثالهای زیادی است از کسانی که قصد لاغر شدن دارند ، قصد ورزش کردن دارند،قصد درس خواندن دارند ، قصد دارند آشغال های خانه را دور بریزند، قصد ترک سیگار دارند ، قصد خروج از یک رابطه ی بیمار را دارند و ... ، تصمیم گرفته اند ، شروع کرده اند ..... اما نیمه تمام رها کرده اند. بحث ما در اینجا پشت گوش انداختن (Procrastination ) نیست که خود مشکل دیگری است.

دکتر جیمز پروکا سایکولوژیست ،نویسنده کتاب Changing for good اعتقاد دارد که برای موفقیت در تصمیم ها افراد باید انرژی خود را برای قدم های آماد گی صرف کنند قبل از این که بیگدار به آب بزنند.
جیمز پروکا مدیر مرکز پیشگیری از سرطان در دانشگاه Rhode Island است او روند تغییر را به پنج مرحله تقسیم می کند .

مرحله اول :ما احساس گنگی نسبت به عادت ناگوار خود پیدا می کنیم و تفکر ما نیاز به تغییر این عادت ناگوار را مزمزه می کند.

مرحله دوم : احساس ناگوار نیاز به تغییر را بما تحمیل می کند و ما تصمیم می گیریم که این عادت را در آینده ی نزدیک کنار بگذاریم !

مرحله سوم : ما برنامه ریزی می کنیم ، زمان و مکان و ویژگی لازم برای ترک یک عادت ناگوار و جانشین کردن یک ویژگی مطلوب را بررسی و تدوین می کنیم.

مرحله چهارم : اقدام اساسی آغاز خواهد شد.

مرحله پنجم : تداوم این اقدام که در نتیجه موفقیت نهایی را بدنبال خواهد داشت.  این مرحله تحقق همان روش های مورد علاقه ما است که می خواهیم جزء عادات مستمر ما باشند.  بخشی که اغلب مورد ستایش دیگران قرار می گیرد.

وقتی از نوع رانند گی کسی تعریف می کنیم ، غذا خوردن شخصی را می ستائیم، برخورد فردی را با مواد مخدر،الکل، قمار، و سایر گرفتاری های بشر می پسندیم این ویژگی ها مورد نظر است.

دکتر پروکا می گوید سه مرحله اول مراحلی هستند که نیاز به آماد گی های روحی و ذهنی جدی را دارند.

حال چگونه بفهمیم که یک مرحله به کمال رسیده و زمان حرکت به مرحله ی بعدی فرا رسیده است ؟